Bądź dobrym żeglarzem

Niektóre rzeczy wykonuje się w czasie pstryknięcia palcem, inne godzinę, a jeszcze inne wymagają poświęcenia wiele czasu w regularnych odstępach, są to tzw. zobowiązania - większe projekty, które trwają dłużej.
Pojedyncze rzeczy to tu i teraz. Chcę to zrobić lub tamto - pierwszy poziom decyzji.
Drugi poziom to planowanie. Chcę coś zrobić w pewnym momencie w przyszłości, lub robię to co wcześniej zaplanowałem.
Trzeci poziom to zobowiązania. Będę coś robić tak często i długo jak to jest potrzebne by osiągnąć cel.
Ludzie uważają, że mają "wolny czas" gdy mogą znajdować się na pierwszym poziomie, czyli na bieżąco decydować co robić. Najczęściej wtedy odkładają rzeczy na później, zakładając, że później będą mieć więcej czasu i ochoty by to zrobić. Zobowiązania traktują niczym przymusowe roboty, zatracając przy tym ich sens (po co pracujesz, a po co chciałbyś pracować? Co przychodzi ci z małżeństwa, a co chciałbyś by przychodziło? itp.)
Czwartym poziomem jest stan, w którym poprzednie trzy przestają istnieć. Wynika on ze świadomości, że czas jest tylko koleją zmienną, taką jak przestrzeń, tyle tylko, że nie możemy zmienić kierunku. Nie oznacza to, że nie możemy też wpływać na to, jak bęzdziemy się poruszać w tym wymiarze. Jeśli wyobrazimy sobie nasze życie z lotu ptaka, widzimy pewne cechy wspólne dla każdego momentu naszego życia (oddychanie, bicie serca), Nasze ciała się całkowicie odnawiają za sprawą przemiany materii. Niewiele jest w nas nas sprzed 10 lat, inna materia składa się na nasze ciała, mamy inne wspomnienia, inny status, często inne poglądy. Co sprawia, że jesteśmy tymi samymi ludźmi? Nazwiska, pesele i NIPy to tylko etykietki, oczywistym jest, że jeśli zamienię się z kimś tymi etykietkami to nie zmienimy swych prawdziwych tożsamości, więc też nie one decydują o ciągłości naszych ja.
1) Bicie serca jest procesem który trwa od wczesnych tygodni życia płodowego. Jego dłuższe zatrzymanie jest równoznaczne ze śmiercią. Jest całkowicie mimowolne.
2) Oddychanie jest procesem, który trwa od narodzin do śmierci. Jest długie zatrzymanie jest równoznaczne ze śmiercią. Do pewnego stopnia jest kontrolowane przez naszą wolę. Oddech możemy wstrzymać, zwolnić, przyśpieszyć, ale nie możemy całkowicie z niego zrezygnować.
3) Strumień naszej świadomości jest procesem, który płynnie rozpoczyna się w pierwszych latach życia i nie musi trwać aż do końca biologicznej śmierci. Jest przerywany stanami nieprzytomności (np. snem).
Te trzy procesy widać, gdy przypatrzymy się z bardzo wysoka na linię naszego czasu. Gdy poznamy submodalności towarzyszące tym procesom, możemy nadać im znaczenie, zgodne z naszą wolą odnośnie tego, czym naprawdę chcemy być w tym wszechświecie. Potem możemy się tym stać. Jak dojść do tego czym chcemy być?
Prawdopodobnie najpiękniejsze słowa na ten temat wypowiedział Mahatma Gandhi: "Bądź zmianą, którą pragniesz ujrzeć we wszechświecie".
To jest moim zdaniem czwarty poziom, przy którym tamte trzy są niczym wiatry na morzu dla żeglarza. Zły żeglarz będzie mówił, że tylko przeszkadzają, a dobry wykorzysta je by dotrzeć szybciej do celu.

Reguła Pareto

Reguła Pareto jest bardzo dobrze znana i opisana na wielu portalach i blogach. Dlatego nie będę opisywał jeszcze raz jej ogólnych założeń i funkcji. Jeśli nie wiesz o czym piszę, zapoznaj się z wpisem w Wikipedii na ten temat.

Regułę Pareto zaadaptowano do wszelkich systemów zarządzania przedsiębiorstwami, a następnie zainteresowali się nią spece od organizacji życia i rozwoju osobistego. Zauważono, że reguła ta znajduje zastosowanie nie tylko w rozkładzie dystrybucji dochodów społecznych, ale także w różnych innych dziedzinach życia.

Niewiele się pisze o tym, że Pareto zawdzięczamy odkrycie zasady 80/20, ale to Joseph M. Juran zaproponował zastosowanie tej reguły w zarządzaniu. Dzięki poczytności dzieł Jurana i jego ogromnemu wkładowi w rozwój wiedzy o procesach zarządzania, reguła Pareto jest obecnie bardziej popularna jako narzędzie w zarządzaniu niż wytłumaczenie rozkładu dystrybucji dochodów.

Sam Juran przyznał, że nieopatrznie użył terminu "reguła Pareto" do wcześniej zaobserwowanego fenomenu, który on sam nazywał "vital few and trivial many" (kilka filarów i wiele błachostek). Termin Zasada Pareto przyłął się i na stałe zadomowił w literaturze i późniejsze sprostowania Jurana i innych nie pomogły wyprostować tego nieporozumienia.

Chociaż ogólna idea była podobna do obserwacji Vilfreda Pareto, to Juran nie twierdził, że reguła 80/20 jest uniwersalna, nie określał ani ilościowo ani procentowo rozkładu tych zmiennych, chociaż w swych badaniach dowiódł, że w wielu przypadkach rozkład ten przybliża się do proporcji 80/20.

Czasami próbuje się traktować tę regułę zbyt dosłownie i na siłę szuka się magicznych 20% rozwiązań, które rozwiąże 80% wszystkich problemów. Pierwszą rzeczą jaką rzuca się w oczy przy próbie takiego totalnego zastosowania reguły Pareto jest to, że rzeczywisty rozkład problemów/zadań do ich wagi nie wynosi dokładnie 80/20. Druga konstatacja jest taka, że jeśli przestaniemy sztywno trzymać się tych dwóch liczb, reguła Pareto staje się uniwersalnym i wszechstronnym narzędziem, którego zastosowanie jest możliwe we wszelkich możliwych do wyobrażenia kategoriach aktywności ludzkiej.

Jeśli stoimy przed dylematem co dalej robić, w sytuacji gdy mamy kilka opcji, z których każda przybliża nas w jakimś stopniu do rozwiązania problemu, to niemal na pewno możemy skorzystać z reguły Pareto.

Tak więc powinniśmy mieć raczej na uwadze ogólną koncepcję, że rozkład efektów na wysiłek jest nierówny i, jeśli tylko to możliwe, to lepiej zacząć od działań przynoszących największe efekty przy najmniejszych nakładach.

Jakkolwiek pouczająca i pomocna może być reguła Pareto w życiu, niektóre zadania muszą być wykonane w 100%, by miały w ogóle sens. Alpinistę nie zadowoli zdobycie 80% góry, choćby kosztowałoby to tylko 20% wysiłku, on musi dotrzeć do samego szczytu. W tego typu zadaniach reguła Pareto jest pomocna w planowaniu rozkładu wysiłku w stosunku do czasu, ale nie można ulec złudzeniu, że wystarczy 80% całego zadania.

Identyfikacja obszaru działania, dającego nam największe możliwe korzyści nie oznacza, że automatycznie powinniśmy od niego zacząć. Powinniśmy traktować to jako bardzo użyteczną informację, jakkolwiek bardzo ważną, to kolejną zmienną, którą należy wziąć pod uwagę podejmując decyzję.

Chociaż wielu guru zaleca się koncentrować na 20% klientów, którzy przynoszą 80% dochodu, nie możemy dopuścić, by pozostałe 80% nas opuściło. Może się bowiem okazać, że nowe 20% będziemy za pewien czas selekcjonować z dzisiejszych 20%, co w efekcie spowoduje zaniedbanie kolejnych 80% klientów. Niezależnie od reguły Pareto należy pamiętać, że im większa pula klientów, tym większe będzie nasze 20%. Dlatego zaniedbując pozostałych, którzy nie załapali się do czołówki, spowodujemy spadek dochodów. To samo odnosi się do innych dziedzin naszej aktywności. Jeśli zlekceważymy 80% naszych "mało ważnych" zadań, to ich niewykonanie spowoduje, że jutro staną się palącymi problemami. Dlatego jak we wszystkim w życiu - podchodźmy do Reguły Pareto używając rozsądku.

Najbardziej wartościowym wnioskiem wynikającym z reguły Pareto i jej implementacji przez Jurana jest to, że od tego w jaki sposób, ważniejsze jest co robisz. Właściwy wybór zadań jest pierwszym krokiem do zwiększenia efektywności.

Źródła:

http://www.gassner.co.il/pareto/

http://betterexplained.com/articles/understanding-the-pareto-principle-the-8020-rule/

http://www.hci.com.au/hcisite3/toolkit/paretos.htm

http://www.projectsmart.co.uk/docs/the-non-pareto-principle.pdf

http://www.pinnicle.com/Articles/Pareto_Principle/pareto_principle.html